Publicaties & Nieuws

Scheiden / Tips

Help! Mijn partner wil niet scheiden! Wat nu?

Auteur: Mr. Kim Beumer

Vroeger was het niet zelfsprekend, scheiden. Tegenwoordig is dat wel anders. Maar welke stappen moet je zetten als de wederpartij weigert om te scheiden? Een vervelende situatie, want u heeft immers al de knoop doorgehakt. We vertellen er meer over in dit artikel.

De ontwikkeling van het scheiden

In de vroege 20ste eeuw was scheiden nog niet zomaar aan de orde. Was een van deze gronden niet aanwezig, kon de rechter de echtscheiding niet uitspreken. 

Men kon vroeger alleen scheiden in een van de volgende situaties:

- Mishandeling
- Overspel
- Curatele op grond van verkwisting; Veroordeling tot gevangenisstraf wegens een misdrijf waarvoor vier jaar of meer gevangenisstraf stond. 

Begin van de jaren 70 kwam daar verandering, met de intreding van nieuwe wetgeving. Was voorheen de schuldvraag bij een echtscheiding nog van belang, vanaf dat moment moest alleen bewezen worden dat sprake was van een duurzame ontwrichting van het huwelijk. Duurzame ontwrichting houdt in dat de verhouding binnen het huwelijk zo moeilijk is geworden, dat het niet mogelijk is om nog langer bij elkaar te blijven. Stelden beide partijen dat, dan werd het aangenomen, maar werd dat door een van partijen bestreden, moest dat bewezen worden. Dat is niet langer het geval. 

Verzoekschrift tot echtscheiding

In bijna alle gevallen wordt de duurzame ontwrichting aangenomen. Het enkel indienen van het verzoekschrift tot echtscheiding geldt eigenlijk als afdoende bewijs daartoe. Zodoende kan een partner de echtscheiding niet tegenhouden. Als u heeft besloten te willen scheiden, zonder dat de andere partij daarover in gesprek wil gaan, dan wel medewerking wil verlenen, is het zaak om een eenzijdig verzoekschrift tot echtscheiding in te dienen bij de daartoe bevoegde rechtbank. Dat kan alleen met behulp van een advocaat. Dat betekent dat één partij als verzoeker optreedt. De rechtbank zal vervolgens de andere partij de gelegenheid geven om te reageren op het verzoekschrift tot echtscheiding. Ook dat moet middels tussenkomst van een advocaat. Een partij kan dus niet zelfstandig een brief sturen waarin hij zijn/haar bezwaren tegen de scheiding tot uitdrukking brengt. Dat zal door de rechter niet in behandeling worden genomen.

Partner wil niet scheiden

Een partner kan uiteraard zich verzetten tegen bepaalde verzoekschriften. Want wat als ene partner niet wil scheiden en dus ook niet ingaat op deze verzoeken? Indien de andere partij besluit om helemaal niet te reageren op het verzoekschrift, zal de rechtbank (wanneer voldaan is aan alle formele vereisten), de echtscheiding uitspreken. Immers, wie zwijgt stemt toe. Evenwel is de echtscheiding dan nog geen feit, maar moet de uitspraak worden ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand van de gemeente waar het huwelijk is voltrokken. In beginsel moet dat snel kunnen gaan, wanneer beide partijen een zogeheten akte van berusting tekenen. Omdat één partij niet wil scheiden ligt het in de lijn der verwachting dat diegene niet over zal gaan tot het ondertekenen van een akte van berusting. Ook dat leidt niet tot het succesvol tegenhouden van de echtscheiding. Immers, na ommekomst van de hoger beroepstermijn van drie maanden, kan ook zonder medewerking van de desbetreffende echtgenoot de beschikking worden ingeschreven in de daartoe bestemde registers, waarmee de echtscheiding een feit is.

Partner zwijgt maar schakelt wel een advocaat in

Mocht het zo zijn dat de weigerende partij wél een advocaat bezoekt naar aanleiding van de ontvangst van het verzoekschrift tot echtscheiding, ga ik ervanuit dat die advocaat de partij informeert dat de echtscheiding niet tegen te houden is. Ondanks die informatie kan het zo zijn dat de advocaat een verweerschrift indient, waarin de bezwaren tegen het verzoekschrift tot echtscheiding naar voren worden gebracht. Zijn dit inhoudelijke bezwaren tegen de ontbinding van het huwelijk, zullen die echter geen doel treffen.

Zoals gezegd geeft de wet aan dat de grond voor de ontbinding van een huwelijk, de duurzame ontwrichting daarvan is. Dat is terug te vinden in artikel 1:151 van het BW. In het verzoekschrift tot echtscheiding zal die duurzame ontwrichting worden gesteld en door de rechtbank worden aangenomen. Dit leidt tot de uitspraak van de rechtbank, ook wel genoemd beschikking, waarbij zij de echtscheiding tussen partijen uitspreekt.

Wanneer de andere partij verweer voert, duurt het echter langer voordat de rechtbank haar beschikking zal afgeven. Het is zelfs zo, dat wanneer er verweer wordt gevoerd op het verzoek, de rechtbank zal overgaan tot het gelasten van een mondelinge behandeling, alwaar partijen worden uitgenodigd om hun standpunten kenbaar te maken.

Nevenvoorzieningen

Uiteraard zijn er nog tal van andere onderwerpen die aan de rechtbank kunnen worden voorgelegd, de zogeheten ‘nevenvoorzieningen’, welke bestaan uit verdeling van de zorg- en opvoedtaken ten aanzien van minderjarige kinderen, een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van der partijen minderjarige kinderen, een bijdrage in het levensonderhoud ten behoeve van de ex-partner en verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap of afwikkeling huwelijkse voorwaarden, al naar gelang in welk huwelijksvermogensregime partijen zijn gehuwd. Onze gewoonte is om het verzoekschrift tot echtscheiding direct zodanig in te richten dat deze nevenvoorzieningen daaraan gekoppeld worden, zodat in één keer een beslissing wordt verkregen op alle onderwerpen gerelateerd aan de echtscheiding. Daarin kan ons kantoor verder adviseren.